Ne kadar acı değil mi?
Birçoğumuz anne babalarımızın bize yaptıklarının tam tersini yapmak üzerine kendimizi şartlarız. “Ben onlar gibi ebeveyn olmayacağım.” deriz. Ama ne yazık ki aynısı hatta belki de daha kötüsüne dönüştüğümüzü fark ederiz.
Unutmayın ki çok fazla korumacı helikopter bir ebeveyn stilinin altında yatan şey çocuklukta görülmemiş olmaktır. Yine aynı şekilde çok fazla kendiyle meşgul tamamen duygusal ihmalkar bir ebeveyn tutumunun da altında yatan geçmişte karşılanmayan ihtiyaçlardır. İkisinin de altında yatan aslında korkudur.
Hep kendiyle meşgul olan kişi “Eyvah kendim için bir şey yapmalıyım, kimse bana yardım etmeyecek.” döngüsüdür. Yine aynı şekilde aşırı korumacı ebeveynlik tavrının altında yatan da aynıdır. Ben görülmedim, ben çektim çocuğum çekmesin! Sanki çocuğunun mutsuzluğuna bir alerjisi varmış gibi davranır. Hemen anında bir şey yapmak zorundayım onun mutsuzluğunun geçmesi için diye düşünür.
Tam tersi belki de ikisinin de yapması gereken şey orada olmak, duyguyu paylaşmak ve duygudaşlık yapmak. Bazen yapmamız gereken şey sadece durmaktır.
