İlişkilerdeki yedi ölümcül alışkanlığı şu şekilde tanımlayabiliriz (Nelson, 2002; Rapport, 2007; Sohm, 2004):
1. Eleştiri: Bu alışkanlık Glasser tarafından en ölümcül olarak nitelendirilir ve bir kişiyi veya bir şeyi kusur bulup bu eleştiriyi iletişim yoluyla aktarmak olarak tanımlanır.
2. Suçlama: İlişkilerin yıkıcı doğasını artıran ikinci ölümcül alışkanlık olan suçlama, bir kişinin eksikliklerini ya da bir şeyi tamamlamama durumunu aşağılayıcı bir şekilde iletmek olarak tanımlanır.
3. Şikayet etme: Şikayet etmenin üçüncü ölümcül alışkanlık olduğu belirtilir ve bir kişi veya şeyden hoşnutsuzluk veya hayal kırıklığı ile ilgili ileti ile homurdanma olarak tanımlanır.
4. Dertleşme (Sıkılma): Sıkılmanın dördüncü ölümcül alışkanlık olduğu belirtilir ve tekrarlayan şikayetleri, suçlamaları, eleştirileri ve sürekli rahatsız edici davranışları içeren konuşmalar olarak tanımlanır.
5. Tehdit etme: Ölüm riskine göre beşinci sırada gelen tehdit etmek, fiziksel ya da duygusal zarar verme isteğini ifade ederek kişiye zorla yapması ya da yapmamasını istediği şeye karşı kullanılır.
6. Cezalandirma: Öldürmedeki altıncılıkta yer alan cezalandirma ise kişiye kontrol sağlamak amacıyla bilerek zarar vererek onu olumsuz duruma sokmak anlamına gelmektedir.
7. Kontrol için ödüllendirme, rüsvet vermek: Glasser tarafından “birini kontrol etmek için ödullendirmek” olarak adlandırılır. Burada bir kişiye istediklerini yapması veya yapmaması durumunda karşılanmasını arzuladığı bir şey sunulur. İhtiyaçları karşılanan kişi her ne kadar bu durumdan memnun olsa da çoğunlukla ihtiyaçlarını karşılayana kızgındır çünkü ödül vren kişi ilişkiyi bağımlılık temelli bir ilişkiye dönüştürmek için kişiyi kontrol etme çabası vardır.
